Showing posts with label Mitzvah Tantz. Show all posts
Showing posts with label Mitzvah Tantz. Show all posts

Thursday, April 4, 2013

Confessions of a מצוה טאנץ attendee.... Maybe it's time to retire that practice?
















Dear Hirshel; 

 I have read your blog since day 1 and comment on almost every post that I have something to add. I have to confess I recently attended a mitzva tantz, and a saw the real dilution of a concept that once was holy and pure, and how it's become a show, no better than bringing in the kallah to the men and all the bochurim singing eishes chayil to her... Yet the people who practice these tentzlech would never, ever, ever bring the kallah in to the men during dancing... so I thought: where better than this choshu've blog to write about it?


The father of the bride, a pseudo talented shnook, decided that it is his night, and he will suck up all the oxygen of the night, plus he has a young father that is nebech stricken with a terrible disease R"L, and a shver that nebech suffers from another debilitating disease R"L - the shver too is very young. The people are anoshim p'shutim with lots of Emunas Tzadikim and Emunos T'feilos... strange combination of Shtreimlech, thick Gartlech, but super baalbatish at the same time. For obvious reasons I cannot be more graphic than that. Now to the point; the father called up his daughter the bride to his mitzva tantz with a prepared booklet of grammen that he prepared on his own, and begins his performance. He spoke of many things, from the crying for his father's refua, which these fools believe that Mitzva Tantz is the holiest time of the year and can "po'el alles gits" at that time... Forget about all the days of Tishrei or Seder nacht.... and then he went on and on how much he loves his daughter and how much he loves his wife and how great she is, on and on... I haven't the pen nor the vocabulary to describe the deep romanticism that was displayed there - and besides, this is a frum, family blog.... - all in front of a big family from both sides.... Then the dancing started with the daughter in a nice beat, with crying and hugging, then danced around her and hugging again .... the crowd was mesmerized by this spectacle...obviously the cheap jokes started flowing and still are till today.... The women almost ran out of tissues and the badchen had a nice, long cigarette break... so Reb Hirshel, this is the future of these events for the upcoming shnooks of the baalbatish new generation? not by New Square or Vizhnitz-Monsey families... but It will be the norm in a certain segment, which is already not small and gets bigger daily, לדאבונינו. So does the Rav of Shopron the Baal "Toras Alef" guarantee that no Hirhur happened that night?

Friday, March 11, 2011

בדחנים מחוסרי טאלאנט


הבדחן ר' חיים מענדל מערמלשטיין ז"ל

כ'בין נישט לאנג צוריק געווען אויף א חתונה אין גלילות מאנסי, יע"א, נישט אז מאנסי איז אנדערש פון בארא פארק אדער אפילו וויליאמסבורג. יא, יא, ס'געשעהנט אין די שענסטע משפחות אז מ'דארף אמאל זיצן ביז ס'טאגט ביי א חתונה פוו א נאנטען קרוב, און הערן ווי אן אזוי-גערופענעם "בדחן" רעדט פאר פייער און פאר וואסער און זאמעלט "שבת" געלט. צום קבלת פנים בין אנגעקומען שוין נאכ'ן "בדחנות," אזוי אז איך ווייס נישט וואס דארט איז געווען, אבער לויט ווי עס האט זיך אויסגעלאזט ביי די "מצוה טאנץ" פארשטייט מען שוין אליין ווי דער התחלה איז געווען. וואס מיין איך דא צו באדויערן? גאר פשוט.
אמאל האט מען געקענט אויסהאלטן זיצן שעות לאנג ביי די מצוה טענץ ווייל מ'האט געוואוסט אז ס'וועט זיין וואס צו הערן. ס'וועט זיין צו וויינען און צו לאכן. היינט איז אלץ אזעלכע לידעלאך, גימטריאות און שבחים וועלכע הערן זיך אהן ווי הספדים, און אלץ מיט'ן זעלבען מרה שחורה'דיגע ניגון. דער אינגערמאנטשיק שטייט מיט'ן צעטאלע אין די האנט און דערמאנט זיך וואס צו זאגן יעדער פאר מינוט. וואן איז אזאנס געהערט געווארן?
וואו זענען די אמאליגע בדחנים? פארוואס האט מען נישט אויסגעלערנט דעם טאלאנט פאר כאטש א פאר אינגעלייט אזוי אז ס'זאל נישט "שייבוש המעיין" און "יקצץ האילן"? צו האבן זיי מורא געהאט אז מ'וועט זיי גנבנ'ען די פרנסה? יארמער רב זאגט אז זיין א רבי איז אסאך גרינגער ווי צו זיין א בדחן, הבא ראי' אז בדחנים'ס קינדער ווערן (לאו דוקא) בדחנים. איז א ראיה אז צו זיין א בדחן דארף מען קענען....

ס'איז איינס פון די ביידע: אדער מ'קען פשוט נישט, אדער מ'האט מורא צו זאגן א גלייך ווערטל. מ'האט מורא אז מ'וועט יענעם באליידיגן אדער אז די רבנים וועלן שרייען און אסר'ן. און דא האט מען נאך גערעדט פון קארגע 2 וואכן פאר פורים, שוין נאך ר"ח אדר ב'!, און נישט קיין איין גלייך ווערטל פונעם אזוי גערופענעם בדחן! שומו שמים! עד מתי וועט דער עולם דאס צו-לאזן? ס'איז באו מים עד נפש, רבותי. אז מ'דארף אפזיצן א גאנצע ביי א שוואגער'ס חתונה און הערן ווי מ'לויבט די עלטער פעטער'ס זיידע פון באידאנאנאש וועלכע איז אוועק ביי די קריג, און מ'פארפאסט א האלבען טאג ארבעט אויף מארגן, מעג מען כאטש שמייכלן אביסל אויך. און טאמער קען מען נישט קען מען טוהן איינס פון די ביידע: גנבנ'ען פון די רידער'ס דיידשעסט אזוי ווי חיים מענדל האט געטוהן, אדער זיך לערנען אן אנדערע פאך! א שוסטער וועלכע קען נישט לייגן א לאטע אויף א פאר שיך דארף צונעמן צו זיך אין געשעפט איינער וואס קען, און טאמער קען דער בדחן נאר גארמען זאל ער נעמן א שותף א וויצלער, און צוזאמען קענען זיי מאכן א מצב. איי, ער וועט זיך דארפן טיילן מיט א ביסל געלט? נישט געפערליך. ער וויל נישט? זאל ער זיך לערנען וויצלן אביסל. שוין גענוג געווען מיט די עגמת נפש וואס מ'מאכט פאר מענטשן.

! רעוואלוציע יעצט